პერიკარდიტი

პერიკარდიტი არის ანთებითი დაავადება (მწვავე ან ქვემწვავე), რომელიც აზიანებს პერიკარდიუმს, თან ახლავს შეცვლილი ანთებითი ინდექსი (ESR, CRP), ხშირად იწვევს ძლიერ ტკივილს, რომელიც მატულობს გარკვეულ პოზიციებზე ან ღრმა ჩასუნთქვით.

პერიკარდიტისმიზეზები

უმეტეს შემთხვევაში მიზეზი უცნობია (იდიოპათიური პერიკარდიტი), სხვა დროს მიზეზი იდენტიფიცირებულია ინფექციური ან აუტოიმუნური წარმოშობის დაავადებებში. იდიოპათიური წარმოშობა არის გამორიცხვის დიაგნოზი, მას შემდეგ, რაც ბაქტერიული, ვირუსული ინფექციების და აუტოიმუნური დაავადებების გამოკვლევები უარყოფითი აღმოჩნდა. მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინვაზიური გულის პროცედურები პერიკარდიტის იშვიათი, მაგრამ შესაძლო მიზეზებია.

პერიკარდიტიუნდაგანვასხვავოთსხვაპათოლოგიურიგამონაჟონებისგან, რომლებიც:

• ჰიდროპერიკარდიუმი: ხდება მაშინ, როდესაც გამონაჟონი არის ტრანსუდატი, როდესაც აღინიშნება ვენური წნევის მუდმივი მატება გულმკერდის ვენებში ან როდესაც არის დისბალანსი ჰიდროსტატიკურ წნევასა და ონკოზურ წნევას შორის (ტიპიური გულის უკმარისობის ან ნეფროზული სინდრომისთვის)
• ჰემოპერიკარდიუმი: როდესაც პერიკარდიუმის ღრუში შემოიჭრება სისხლი, რომელიც შეიძლება მომდინარეობდეს გახეხილი გემებიდან, რომლებიც გადიან ლატერალურად.

მწვავეპერიკარდიტივლინდება:

• მკერდის ტკივილი;
• ცხელება;
• ასთენია;
• ზოგადი სისუსტე;
• დისპნოე.

გულმკერდის ტკივილი მიოკარდიუმის ინფარქტით გამოწვეული ტკივილის მსგავსია, რადგან ის განპირობებულია იმავე ინერვაციით, ამიტომ იგი მოხსენიებულია წინაგულის მიდამოში, მხარზე, მარცხენა მკლავზე და მარცხენა მხარეს.

დამახასიათებელია, რომ პერიკარდიტის ტკივილს ამძიმებს გულმკერდის მოძრაობა და ხველა.

პაციენტი მიდრეკილია დაიკავოს პოზიცია სიმპტომების შემსუბუქების მიზნით.

სიმპტომები შეიძლება პროპორციული იყოს გამონადენის მასშტაბისა, მაგრამ ეს ჩვეულებრივ გართულებაა.

ხანდახან შეიძლება მოხდეს ზომიერი არითმიები, ძირითადად წინაგულოვანი წარმოშობის.

თუგულისტამპონადახდება, სიმპტომებიარისკარდიოგენურიშოკი, თანახლავს:

• ტაქიკარდია;
• დაბალი სისტოლური არტერიული წნევა;
• დაბალი გულის გამომუშავება;
• ფილტვის შეშუპება;
• პარადოქსული პულსი;
• აგიტაცია და დაბნეული მდგომარეობა;
• დისპნოე;
• ცივი კანი;
• ფერმკრთალი

კონსტრიქციული პერიკარდიტი ზოგადად არ იწვევს სიმპტომებს, სანამ სისტოლური ფუნქცია შენარჩუნებულია.

მნიშვნელოვანიდიასტოლურიდეფიციტისშემთხვევაში, ისვლინდება:

• კისრის ვენების შეშუპება შთაგონებისას;
• პერიფერიული შეშუპებები;
• წინაგულების ფიბრილაცია;
• ჰეპატომეგალია.

სისტოლურიუკმარისობისშემთხვევაშისიმპტომებია:

• დისპნოე;
• ასთენია,
• ორივე ასევე მძიმედ გამოწვეული ფილტვის შეშუპებით.

პერიკარდიტიასევეშეიძლებაიყოსპირდაპირიანარაპირდაპირიშედეგი:

• მეზობელი ორგანოების ან სტრუქტურების დაავადება;
• ტუბერკულოზი;
• ნეოპლაზმები;
• იმუნოდეფიციტები;
• თირკმლის უკმარისობა;
• ლეიკემიები;
• გულმკერდის ტრავმა;
• რადიოთერაპია.

პერიკარდიული გამონაჟონი ზოგჯერ ასიმპტომურია ან არ ახლავს ანთებას: ამ შემთხვევებში მნიშვნელოვანია ტუბერკულოზის, ნეოპლაზმების და ჰიპოთირეოზის გამორიცხვა.

თუ მიზეზი არ არის აღმოჩენილი, გამონაჟონი მონიტორინგდება დროთა განმავლობაში, როდესაც შესაძლებელია პერიკარდიოცენტეზის ან ინვაზიური დიაგნოსტიკური მანევრების თავიდან აცილება.

აუტოიმუნურიდაავადებები, რომლებმაცშეიძლებაგამოიწვიოსპერიკარდიტი, არის:

• სისტემური წითელი მგლურა;
• რევმატოიდული ართრიტი;
• სიოგრენის სინდრომი;
• რევმატიული ცხელება.

პერიკარდიტიგადამდებია?

პერიკარდიტის ერთ-ერთი შესაძლო მიზეზი არის ინფექციური დაავადება, რომელიც გამოწვეულია ვირუსებით ან ბაქტერიებით: ამ შემთხვევაში, ისევე როგორც პათოგენური მიკროორგანიზმებით გამოწვეულ სხვა დაავადებებს, გადამდები მართლაც შესაძლებელია და შეიძლება მოხდეს სხვადასხვა გზით, ყველაზე ხშირია ჰაერით გადაცემა. , ე.ი. წვეთების გამოყოფით, რომელიც ჩვეულებრივ ხდება სუნთქვის/ხველების/ცემინებისას, რაც შეიძლება მოხდეს, მაგალითად, გრიპის ეპიდემიის დროს.

პერიკარდიტის დიაგნოსტირება ხდება : ტრანსთორაკალური ექოკარდიოგრააფით, გუკლმკერდის კომპიუტერული და MRT კვლევით,ასევე გულმკერდის რენტგენოგრაფიით.

პერიკარდიტისთერაპია

მკურნალობა ეფუძნება ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების (აასს) და მაღალი დოზების ასპირინის გამოყენებას.

რეციდივების თავიდან ასაცილებლად, მრავალი კვლევა მიუთითებს კოლხიცინის სარგებლიანობაზე, თუნდაც დაბალი დოზებით (0.5-1 მგ/გ).

კორტიზონის მკურნალობა რეციდივების ყველაზე გავრცელებული, მაგრამ ასევე მნიშვნელოვანი მიზეზია. ინფექციის ეჭვის შემთხვევაში ხშირად ინიშნება ანტიბიოტიკები.

პერიკარდიტისპროგრესირება

მწვავე ფაზის გავლის შემდეგ, როგორც ჰემატოლოგიური (სისხლის ანალიზი) ასევე ინსტრუმენტული (ექოკარდიოგრაფია) კონტროლი უნდა განმეორდეს რეგულარული ინტერვალებით ცვლადი პერიოდის განმავლობაში. პროგნოზი უმეტეს შემთხვევაში კარგია, თუნდაც რეციდივების არსებობისას.

კონსტრიქციული პერიკარდიტი, ისევე როგორც გულის ტამპონადა, იშვიათი მოვლენაა.